Η πρώτη ελληνική φράση που χρησιμοποίησε στην παρουσία του στον ΠΑΟΚ ο Αντρέα Τρινκιέρι, δεν θα μπορούσε να περιγράψει καλύτερα αυτά που συμβαίνουν γύρω από την ομάδα που κάνει άλματα προόδου. Γράφει ο Απόστολος Συρανίδης.
Όσο ο Δικέφαλος ετοιμάζεται για την πρώτη ευρωπαϊκή νίκη της σεζόν, στο γεμάτο Παλατάκι απέναντι στη Μανρέσα, τα όσα είδαμε στο Super Cup δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητα. Ο ΠΑΟΚ έστειλε μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση, αλλά την ίδια στιγμή πήρε και ορισμένα πολύ σημαντικά μηνύματα ο ίδιος.
Όταν νικάς τον Παναθηναϊκό σε ένα παιχνίδι στο οποίο είσαι, αντικειμενικά, καλύτερος και, ούτε 24 ώρες μετά, επιστρέφεις από το -21 απέναντι στον πρωταθλητή Ευρώπης, φτάνοντας το παιχνίδι μέχρι το τελευταίο σουτ, αυτό αποτελεί από μόνο του παράσημο. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο ΠΑΟΚ είναι μια εντελώς καινούρια ομάδα, που τώρα χτίζει τη χημεία της.
Από εκεί και πέρα, οι παθογένειες της ελληνικής διαιτησίας έγιναν εμφανείς για ακόμη μία φορά καθ’ όλη τη διάρκεια του διημέρου. 67-33 ήταν το άθροισμα των βολών στα δύο παιχνίδια, με ορισμένα σφυρίγματα να προκαλούν πραγματικό εκνευρισμό, τόσο στον Αντρέα Τρινκιέρι όσο και στους παίκτες. Παράλληλα, ο Τσέντι Όσμαν κατάλαβε από πρώτο χέρι ότι… το μπάσκετ δεν παίζεται με τον ίδιο τρόπο παντού, ενώ, σε γενικές γραμμές, μόνο «φιλική» δεν μπορεί να χαρακτηριστεί η μεταχείριση του ΠΑΟΚ από τους διαιτητές.
Σε κάθε περίπτωση, ο Δικέφαλος δεν επιστρέφει. Έχει ήδη επιστρέψει. Και με την επικείμενη προσθήκη του Ντονάτας Μοτιεγιούνας αναμένεται να δυναμώσει ακόμη περισσότερο, ενόψει μιας πολύ γεμάτης χρονιάς, με συνεχόμενα παιχνίδια και πολλά ταξίδια.
